Unable to create directory /media/varnish/wp/wp-content/blogs.dir/281655/files/2011/12. Is its parent directory writable by the server?
VOLG DE WERELD STAAT STIL VOORLOPIG OP BLOGSPOT.
Want web-log gaat nergens meer over… helaas 
http://dewereldstaatstil.blogspot.com
Watch the latest video at video.foxbusiness.com
Reality television is nothing less than captivating. Thatx92s the brutal truth. Only in America could there be entire shows devoted to someone buying clothes for someone else. (In most houses, the personal shopper is called Mom.) But should there ever be an Academy Award for x93Best Caricature of a Real Lifex94 on cable television, surely the Kardashians would win for 2011.
In a breathtaking display of marketing genius, the Kardashians are reportedly ready to turn their humble family wedding (a mere $20 million affair) into a cash cow, ready for prime time viewing on E.
Media buzz is that much of America will tune in into watch coverage this week of the nuptials as people have learned to love Kim through her struggles x96 with beauty, fame, fortune, and nary a wardrobe malfunction in sight. Truly she represents the common man, Hollywood style, growing up the well-heeled child of Kris Jenner, with lovely sisters and sidekicks whose sing-song support of each other is lampooned regularly x96 but with a gentle smile x96 on x93Saturday Night Live.x94
While spending a small fortune, Kim and her crew will reportedly make money off of the wedding production, sale of photos and even from purchases of her limited edition perfume, Love. It would seem the Beatles were wrong; in honor of Kimx92s wedding, you CAN buy me Love.
But as Kim prepares to wed NBA player Kris Humphries, sporting her 20.5-carat diamond engagement ring, consider the possibility that not only will the Kardashians singlehandedly make the idea of the profitable wedding every fatherx92s dream, they may do more for the economy of the faltering state of California than all of Barack Obamax92s so-called stimulus dollars.
Editor's note: Jeffrey Miron is senior lecturer and director of undergraduate studies at Harvard University and Senior Fellow at the Cato Institute. He is the author of "Libertarianism, from A to Z."
Cambridge, Massachusetts (CNN) — In a recent New York Times op-ed article, Warren Buffett asserts that the super-rich do not pay enough taxes. He suggests that any new budget deal should raise rates on the super-rich, especially on their "unearned" income from interest, dividends and capital gains.
Buffett is wrong. Bad government policies play a major role in generating inappropriately high incomes, but singling out the super-rich is misguided. And the policy Buffett criticizes most — low tax rates on capital income — should be expanded, not eliminated.
The first problem with Buffett's view is that the number of super-rich is too small for higher rates to make much difference to our budget problems.
In 2009, the income earned by the 236,833 taxpayers with more than $1 million in adjusted gross income was about $727 billion. Imposing a 10% surcharge on this income would generate at most $73 billion in new revenue — only about 2% of federal spending. And $73 billion is optimistic; the super-rich will avoid or evade much of the surcharge, significantly lowering its yield.
Another view: Why Buffett is right
Focusing on the super-rich also fosters a counterproductive attitude toward material success. The way to promote a hard-working, entrepreneurial and innovative society is to celebrate great wealth so long as it has been earned by legitimate means. When this is not the case, policy should target the wrongdoing directly, not demonize everyone who hits it big.
Op de ene of andere manier zijn zij erin geslaagd niet te zien wat evident is voor iedereen die een wandelingetje maakt in een drukke Britse straat en zijn ogen openhoudt: dat een aanzienlijk deel van de jonge bevolking van het land lelijk, agressief, gemeen, slecht opgevoed en onbeschoft is en misdadige neigingen heeft. Die jeugd heeft geen enkel zelfrespect, wel veel eigendunk. Ze vindt dat ze recht heeft op een hoog levenspeil en op andere dingen, zonder daar ook maar de minste inspanning voor te doen.
Denk even na over het volgende: hoewel Groot-Brittannixeb een zeer hoge jeugdwerkloosheid kent – ongeveer 20 procent van de jongeren onder de 25 jaar heeft geen baan – moet het land al jaren jonge werkkrachten uit het buitenland importeren, zelfs voor ongeschoolde banen in de dienstensector. De verklaring van die paradox ligt voor de hand voor iedereen die de jonge Britten kent.
Geen enkele zinnige werkgever in de dienstensector zal een jonge Brit kiezen als hij een jonge Pool kan krijgen. De jonge Pool zal waarschijnlijk niet alleen hard werken en welgemanierd zijn, maar ook nog kunnen tellen. En de kans is groot – de ultieme vernedering – dat hij zelfs beter Engels zal spreken dan de Brit, als we het over de standaardvariant van de taal hebben. Zijn Engels zal misschien minder vloeiend maar wel correcter zijn, zijn accent gemakkelijker te begrijpen.
(…)
Bespottelijk
Misdaad wordt in Engeland nog nauwelijks bestraft. Een opperrechter vond inbraak een lichte overtreding die geen gevangenisstraf verdiende, en de volgende opperrechter gaf hem gelijk. Tegen de tijd dat hij 12 is, heeft een modale jongere uit een achterstandswijk geleerd dat hij niets te vrezen heeft van de wet en dat hij alleen op zijn hoede moet zijn voor mensen die sterker of gewetenlozer zijn dan hij. De straffen zijn bespottelijk. De politie gedraagt zich intimiderend, maar tegelijkertijd ineffectief en incompetent, en gaat steeds vaker gekleed in uitrusting die meer geschikt lijkt voor de bezetters van Afghanistan. De mensen die nu het bangst zijn voor onze politie zijn de onschuldigen.
Dat alles doet uiteraard niets af aan de persoonlijke verantwoordelijkheid van de relschoppers. Maar deze onlusten zijn symptomatisch voor een maatschappij die snel uiteenvalt, voor een volk dat geen leiders en geen volgelingen telt, maar enkel nog egoxefsten.
Theodore Dalrymple is een Britse essayist die als arts-psychiater onder meer werkte in een ziekenhuis in een achterstandswijk van Birmingham. Zijn jongste boek is Profeten en charlatans (uitg. Nieuw Amsterdam).
Op de ene of andere manier zijn zij erin geslaagd niet te zien wat evident is voor iedereen die een wandelingetje maakt in een drukke Britse straat en zijn ogen openhoudt: dat een aanzienlijk deel van de jonge bevolking van het land lelijk, agressief, gemeen, slecht opgevoed en onbeschoft is en misdadige neigingen heeft. Die jeugd heeft geen enkel zelfrespect, wel veel eigendunk. Ze vindt dat ze recht heeft op een hoog levenspeil en op andere dingen, zonder daar ook maar de minste inspanning voor te doen.
Denk even na over het volgende: hoewel Groot-Brittannië een zeer hoge jeugdwerkloosheid kent – ongeveer 20 procent van de jongeren onder de 25 jaar heeft geen baan – moet het land al jaren jonge werkkrachten uit het buitenland importeren, zelfs voor ongeschoolde banen in de dienstensector. De verklaring van die paradox ligt voor de hand voor iedereen die de jonge Britten kent.
Geen enkele zinnige werkgever in de dienstensector zal een jonge Brit kiezen als hij een jonge Pool kan krijgen. De jonge Pool zal waarschijnlijk niet alleen hard werken en welgemanierd zijn, maar ook nog kunnen tellen. En de kans is groot – de ultieme vernedering – dat hij zelfs beter Engels zal spreken dan de Brit, als we het over de standaardvariant van de taal hebben. Zijn Engels zal misschien minder vloeiend maar wel correcter zijn, zijn accent gemakkelijker te begrijpen.
(…)
Bespottelijk
Misdaad wordt in Engeland nog nauwelijks bestraft. Een opperrechter vond inbraak een lichte overtreding die geen gevangenisstraf verdiende, en de volgende opperrechter gaf hem gelijk. Tegen de tijd dat hij 12 is, heeft een modale jongere uit een achterstandswijk geleerd dat hij niets te vrezen heeft van de wet en dat hij alleen op zijn hoede moet zijn voor mensen die sterker of gewetenlozer zijn dan hij. De straffen zijn bespottelijk. De politie gedraagt zich intimiderend, maar tegelijkertijd ineffectief en incompetent, en gaat steeds vaker gekleed in uitrusting die meer geschikt lijkt voor de bezetters van Afghanistan. De mensen die nu het bangst zijn voor onze politie zijn de onschuldigen.
Dat alles doet uiteraard niets af aan de persoonlijke verantwoordelijkheid van de relschoppers. Maar deze onlusten zijn symptomatisch voor een maatschappij die snel uiteenvalt, voor een volk dat geen leiders en geen volgelingen telt, maar enkel nog egoïsten.
Theodore Dalrymple is een Britse essayist die als arts-psychiater onder meer werkte in een ziekenhuis in een achterstandswijk van Birmingham. Zijn jongste boek is Profeten en charlatans (uitg. Nieuw Amsterdam).
If Ron Paul can somehow win the presidential nomination of the Republican Party, he will have an excellent chance of beating Barack Obama in November 2012. He will of course face great obstacles in the Republican primaries, but, if he can overcome them, it ought to be downhill after that.
Why will the congressman from Texas have a good shot at beating a sitting President during (non-declared) war time?
http://www.lewrockwell.com/block/block177.html
